Kopalnia motywów - Biblia.

Znasz Biblię choć w minimalnym stopniu = masz motywy = masz argumenty = napiszesz rozprawkę.
Biblia nie tylko jest Świętą Księgą, dla maturzysty przede wszystkim powinna się stać źródłem argumentów do rozprawki, ale żeby tak się stało wypadałoby w ogóle wiedzieć czym jest Biblia, oraz znać treści przypowieści lub ksiąg. Albo chociaż wiedzieć o co w tym chodziło.

Aby łatwiej Wam było się odnaleźć zapiszę to w punktach, a potem je rozwinę. Słowa, które są podkreślone znajdziecie na samym końcu z wyjaśnieniem co oznaczają. (tzw. Wyjaśnienie terminów)

1. Czym jest Biblia? Podstawowe informacje o Biblii

2. Styl biblijny i jego cechy. 

3. Czym się różni przypowieść od bajki? 

4. Co z Biblii znać powinniśmy? 

a) księga Hioba (fragmenty)

b) Przypowieść o synu marnotrawnym

c) Pieśń nad Pieśniami (fragmenty)

d) Apokalipsa św. Jana (fragmenty)

Ad. 1

Czym jest Biblia? 

Tak bardzo ogólnie mówiąc jest źródłem wiary oraz źródłem praw. Na chrześcijańską Biblię (omawianą w szkole) składa się Stary (45 ksiąg) i Nowy (27 ksiąg) Testament. 

Ad. 2 

Styl biblijny i jego cechy. 

Niedobrze jest zaczynać naszą znajomość od czegoś takiego, ale jak wam dadzą na maturze artykuł i będziecie musieli rozpoznać jaki to styl lub wyjaśnić dlaczego to jest taki styl, a nie inny to będziecie mi pięty całować! Mówię wam!

A)  Wypowiedź często występuje w formie nakazu, apelu, upomnienia (zdania rozkazujące i apostrofy).
B) Autorzy biblijni posługują się zazwyczaj długimi, rozbudowanymi, wielokrotnie złożonymi zdaniami, co owocuje nadmiarem spójników.
C) W wielu miejscach słychać ton patetyczny i podniosły, charakterystyczny dla bezpośrednich zwrotów do Boga.
D) W tekście odnajdziemy wiele symboli oraz alegorii.
E) Występują środki oddziałujące na emocje czytelnika.
G) Obecnych jest wiele zdań wykrzyknikowych i pytań retorycznych.
H) Przyroda i Bóg są poddawane antropomorfizacji.
I) Tekst jest nasycony równoważnikami zdań.
J) Proza w wielu miejscach podlega rytmizacji.
K) Często pojawia się charakterystyczny szyk inwersyjny.

Ad. 3

Czym się różni przypowieść od bajki? 

Akuku! Wiem wiem, to nie jest wiedza podstawowa... Znaczy jest, ale nie przekazuje jej się w takiej formie. Dziele się tym z Wami, bo gdy sama po raz pierwszy usłyszałam to pytanie to myślałam nad nim całe trzydzieści minut. 

Przypowieść jest opowieścią o rzeczywistych (lub prawdopodobnych) osobach i zdarzeniach, natomiast w bajce postaciom nadaje się cechy metaforyczne,(zwierzęta lub inne przedmioty o cechach ludzi).

Ad. 4 

a) Księga Hioba

Musimy sobie powiedzieć uczciwie, że Hiob to w sumie dobry chłop był. A dodatkowo szczęśliwy, zdrowy i bogaty! Tak, tak a w tej bajce były smoki? Cóż, smoków nie było, ale Hiob był właśnie taki. Znaczy się do czasu. W zasadzie fajnie i dosyć nietypowo pokazała do Grupa Filmowa Darwin, w zasadzie to tam zrozumiałam istotę tej księgi, więc Wam to po prostu podlinkuje:

 https://www.youtube.com/watch?v=cysxgayjuqI

Oczywiście ja nie będę wam streszczać całej księgi tylko ustalimy sobie kilka rzeczy i powiemy sobie o co tyle hałasu. 

Generalnie chodziło w tym wszystkim o to, iż Hiob bardzo kochał Boga i był Bogobojny. Nigdy mu nie złorzeczył, ani nie popełnił żadnego grzechu. No i szatan stwierdził:

Nie nie tak nie może być, to na pewno tylko dlatego, że on ma wszystko, ciekawe co zrobi jak mu zaczniemy po kolei wszystko zabierać. Zobaczysz Bogu, obrazi się na ciebie, zobaczysz.

I tak Hiob po kolei tracił wszystko: majątek, pieniądze, syna z jego rodziną, zdrowie, itd. To co wiedzieć powinniście to, to, że Hiob ani razu nawet wtedy gdy cierpiał straszliwe męki nie zwrócił się przeciwko Bogu.

Cała księga oczywiście nie ma znaczenia, bo w szkole uczą tylko tego.. I przy tym zostaniemy, choć fajnie jest wiedzieć, że na końcu okazuje się, że Bóg zwraca Hiobowi wszystko z nawiązką.

A teraz wyjaśnienia słów parę:

U góry macie bardzo uproszczoną dosłowną wersję Księgi Hioba, a tak naprawdę wcale nie o to chodzi, a o sens alegoryczny.

Poprzez historię Hioba, możemy dostrzec to, iż Bóg niejednokrotnie poddaje nas próbom, doświadcza nas. Pokazuje nam też, że wszystkie nasze cierpienia są po coś, że nic nie dzieje się bez przyczyny.

B) Przypowieść o synu marnotrawnym. 

Niby każdy zna, ale jak przychodzi co do czego to się miesza. Bo co on w końcu zrobił z tym majątkiem?  I co się do cholery stało z tym drugim synem? O co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi? 

Już tłumaczę.

Przypowieść o synu marnotrawnym jest bardzo krótka, ale i tak jeszcze ją sobie streścimy.

Ojciec miał dwóch synów i każdemu z nich dał po równej części majątku. Jeden z nich został przy ojcu i ciężko pracował, zaś drugi odszedł z domu i stracił wszystkie pieniądze, bo żył zbyt rozrzutnie (że na bogato). W pewnym momencie chłopak poniżył się tak, że poszedł pracować przy wypasie świń i chciał im podjadać z koryta! Po tym jakże żenującym występku w końcu się ogarnął i stwierdził, że wraca do ojca. Chciał błagać o powrót a u niespodzianka! Ojciec się ucieszył! Wystroił go jak szczura na otwarcie kanału i kazał przyrządzić imprezę na jego cześć. A tymczasem ten mądrzejszy syn ciężko zachrzaniał w polu, i gdy wrócił nie zbyt spodobało mu się, że dla nieposłusznego braciszka powstała tak wystawna imprezka, a on nawet głupiego dziękuję nie usłyszał. Przypowieść kończy się słowami ojca:

Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął a odnalazł się.

A teraz powiedzmy sobie o tym co istotne. Czyli jaki jest tak naprawdę sens?

Jezus opowiedział tę przypowieść, aby pokazać, że każdy, kto odejdzie od Boga, utraci Jego łaskę, swój honor i godność, ale okaże skruchę i będzie prosił o wybaczenie, otrzyma je. To przypowieść o Bogu miłosiernym, rozumiejącym grzech człowieka i ciągle okazującym mu dobroć i wszechogarniającą miłość. Bóg wybacza, a człowiek ma zawsze prawo do Niego powrócić i zostanie przyjęty na łono Kościoła.

I o Synu Marnotrawnym byłoby tyle w sumie, lecimy dalej robaczki!

C) Pieśń nad Pieśniami (fragmenty)

Pieśń nad pieśniami to jedna z ksiąg Pisma Świętego, znajdująca się w Starym Testamencie. Jest księgą dydaktyczną, której głównym tematem jest miłość. Uznawana jest jednocześnie za jeden z najpiękniejszych erotyków.

Patrzcie! Nieźle erotyk w Biblii! I to jeszcze musicie go czytać przed ślubem!! O zgrozo!

Akcja tego Biblijnego Greya rozpoczyna się nocą kiedy Oblubienica oczekiwała swojego ukochanego. Kiedy ten przyszedł udawała, że podała mu swą dłoń, ale Oblubieniec źle ją zrozumiał i odszedł. Wtedy Oblubienica wybiegła z domu by go szukać. Krzyczała w ciemnościach, została uznana przez straż za prostytutkę, pobita, rozebrana i pokaleczona. Po tak przykrym doświadczeniu poprosiła jerozolimskie kobiety, aby przekazały jej ukochanemu, jak bardzo go kocha. W tym samym czasie Oblubieniec zachwycał się swoją umiłowaną, twierdząc, że jest ideałem piękności. Trzecia pieśń opisuje wystawne, królewskie wesele. Sprawia to, że dwie poprzednie pieśni są traktowane jako obraz narzeczeństwa. W trzeciej Pieśni nad pieśniami pojawiają się wzajemne zapewnienia o miłości i zmysłowe porównania. To obraz rozwoju uczucia Oblubienicy i Oblubieńca od przyjaźni i namiętności do rozterek małżeńskich, które pojawiają się w czwartej pieśni.

Generalnie nic ciekawego, ale znać niby trzeba. 

Ma w zasadzie dwa przekazy. Jeden dosłowny, czyli że jest to poemat miłosny i drugi, że opisuje relacje między Bogiem a Najświętszą Marią Panną, albo między Bogiem a Izraelem, Chrystusem a Kościołem Nowego Testamentu lub między Bogiem a odkupioną ludzkością powołaną do zjednoczenia się z Nim w miłości. Pieśń nad pieśniami jest też uznawana za metaforę relacji między Chrystusem – Oblubieńcem a każdym członkiem Kościoła – Oblubienicą. Bóg jest Oblubieńcem, który okazuje swoją miłość do człowieka od początku. Natomiast ludzkość jest Oblubienicą, która z czasem dojrzewa do tego, by w końcu odwzajemnić miłość Oblubieńca.

Jeśli macie wybierać co zapamiętać to lepiej ten drugi... 

D) Apokalipsa św. Jana (fragmenty)

W obrębie Apokalipsy pojawia się mnóstwo symboli, do najważniejszych należą:

"czterej jeźdźcy Apokalipsy" - zwiastuny nadchodzącej katastrofy. Barwy koni są kolejno symbolami - biel to zaraza, czerń to głód, czerwony to wojna, zaś na trupio - bladym koniu jedzie śmierć.

666 - symbol Szatana,

siódma pieczęć - symbol ostatecznej tajemnicy,

siedem - to liczba doskonała i tajemnicza,

cztery - liczba ta oznacza koniec, a także cztery strony świata,

kolor biały - czystość, niewinność i zwycięstwo,

liczne oczy - potężna wiedza, niby wszechwiedza.

Księga przeznaczeń Bożych zamknięta jest siedmioma pieczęciami. Łamie je Baranek, po czym ukazują mu się symboliczne zwierzęta i czterej jeźdźcy: na koniu białym, ognistym, czarnym i trupio­ bladym. Ukazuje się także znak: Niewiasta i Smok – obraz walki, w której przegrywa smocza bestia – uosobienie szatana. Oczywiście, objawienie to za pomocą symboli i tajemnic odsłania dalsze dzieje ludzkości i Kościoła. Co czeka ludzkość? Głód, wojny, zarazy i katastrofy, ale w końcu – triumf dobra nad złem, Kościoła nad szatanem i zwycięstwo Chrystusa. Całość przekazu ukryta jest pod tajemniczymi symbolami i trudna do rozszyfrowania.

W zasadzie jest to najcięższe co dziś staram się Wam przekazać. Apokalipsa świętego Jana może być interpretowana na tyle różnych sposobów, że aż głowa mała. Teraz jest na czasie! Biel - zaraza! Jak Dżuma Camusa czy coś. 

Mimo trudności z interpretacją, można wskazać dwa podstawowe znaczenia Apokalipsy…

• Pierwszy sens – ściśle religijny. Zgodnie z nim świat pełen jest zła i cierpienia. Najczęściej doświadczają go osoby (bądź narody) prawe i niewinne. Ludzie poczytują to za niesprawiedliwość i wydaje się im, że Bóg przestał zajmować się ich sprawami, a nawet stracił z oczu całą ziemię. Tak jednak nie jest – Stwórca dał bowiem ludziom swobodę tylko na pewien czas, potem zaś przyjdzie chwila osądu i rozliczenia.
  Na sprawiedliwych czeka niebieskie Jeruzalem, a w nim – wieczna szczęśliwość, natomiast przed potępionymi pojawi się „jezioro zionące siarką ognistą” (zagłada).

• Drugi sens – uniwersalny – związany nie z wymową religijną, lecz literacką.
  Zgodnie z nią przedstawioną tutaj wizję można rozumieć jako metaforyczną przypowieść o odwiecznej walce dwóch potęg: dobra i zła, które rywalizują ze sobą niezależnie od mijających epok.

I z tego to by było na dzisiaj tyle. 

Obiecane wyjaśnienie podkreślonych terminów:

apostrofy-apostrofa -  bezpośredni zwrot do osoby, bóstwa, idei, wydarzenia, pojęcia lub przedmiotu . Dominuje styl podniosły.

spójników - spójnik - wyraz łączący dwa zdania, równoważniki zdań lub wyrażenia w jedno zdanie złożone.

patetyczny -  uroczysty i pełen powagi np. ton. 

alegorii - alegoria - motyw, który oprócz zdarzenia dosłownego ma też dodatkowy. 

antropomorfizacji - antropomorfizacja -zabieg językowy, polegający na nadawaniu niebędącym ludźmi przedmiotom, pojęciom, zjawiskom, zwierzętom itp. cech ludzkich i ludzkich motywów postępowania.

rytmizacji - rytmizacja - po prostu stosowanie rytmu w utworze literackim lub muzycznym

szyk inwersyjny - odstępstwo od zwykłego szyku wyrazów w zdaniu. 

Do zobaczenia przy następnej lekturze! W końcu matura już w czerwcu! 

Słów kilka wyjaśnienia.

Nie jestem polonistką, ani Mietczynskim, ani tym bardziej nie piszę opracowań do bryka. Jestem niepoprawną gramatycznie humanistką z ogromem miłości do książek, które na pewno nie są lekturami szkolnymi. Swego czasu sama miałam ogromny problem ze zrozumieniem tych lektur, i wiem, że wielu z Was też tak ma dlatego tak naprawdę powstał ten blog.
Zapraszam!
 Lekturkowo-maturkowo